Współprowadząca:
mgr Jarosław Bielecki
Typ studiów:
Nr sali: 71
Charakterystyka:
Niewątpliwą cechą Pracowni Rysunku Progresywnego jest położenie akcentu na ciągły rozwój i stymulację potencjału twórczego tkwiącego w osobowości każdego studenta. Sugestia i aktywizacja inwencji w odkrywaniu nowych form i zabiegów technologicznych są bodźcem do rozwoju i penetrowania nieodkrytych jeszcze obszarów w dziedzinie rysunku. Student wykształca w sobie umiejętność wykorzystywania w procesie twórczym wielu technik tradycyjnych i niekonwencjonalnych do swoich celów i zamysłu. Przekazywanie określonej wiedzy i doświadczenia skutkuje tym że student przygotowany jest do samodzielnej pracy twórczej oraz jest zdolny do podejmowania suwerennej decyzji w rozwiązywaniu określonych problemów plastycznych.
Dla studentów I i II roku przewidziany jest zestaw ćwiczeń opartych o studium modela w pracowni (akt) i w plenerze w których zwraca się uwagę na następujące problemy: Linia – płaszczyzna (plama), faktura, relacje form skrajnie jasnych i skrajnie ciemnych, statyka – dynamika, spojrzenie analityczne i póba przedstawienia syntezy, rytm. Umiejętność obserwacji natury i zachodzących w niej zjawisk oraz trafnego wyciągania wniosków rodzą się w trakcie realizacji rysunków opartych o tradycyjne techniki; ołówek, węgiel, tusz, gwasz itd. Ważne jest uzmysłowienie sobie relacji zachodzących między postacią ludzką a otoczeniem (wnętrze pracowni, pejzaż, martwa natura) i co za tym idzie - wgłębianie się w podstawowe elementy języka plastycznego. Są nimi: kompozycja, proporcja, skala, wielkość, kształt, rozpiętość walorowa, bryła. Podstawą do rozpoczęcia studium z natury jest przedstawienie koncepcji organizacji płaszczyzny w postaci wstępnych szkiców.
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Współprowadząca:
dr Gabriela Cichowska
Nr sali: 211
Charakterystyka:
Dwa spostrzeżenia konstytuujące program dydaktyczny pracowni: Rysunek to dziedzina działalności twórczej w której asceza i natura używanych środków wyrazu wymagają od artysty dużej dozy wyobraźni. Proste, abstrakcyjne (linia) środki rysunkowe mają się jednak odwrotnie proporcjonalnie do bogactwa przekazywanych treści. Ważne jest również nie tylko co, ale także jak interpretujemy widzialne i niewidzialne. ”Jeżeli chcemy wypowiedzieć siebie, całą różnorodność naszych myśli i uczuć, jeśli chcemy to zrobić z niechybną trafnością w odniesieniu do różnorodnych tematów, musimy dostosować nasze środki wyrazu do potrzeb chwili w jej nieskończonych wariantach”. (T.S. Eliot) Pretekstem do studiów na wszystkich pięciu latach jest postać ludzka (akt). Pierwsze dwa lata to zgłębianie tajników warsztatowych. Charakterystyka narzędzi, motoryka i sposób ich używania, poznawanie i dobór papierów, studiowanie anatomii, perspektywy, kształcenie świadomości płaszczyzny etc... Następne lata studiów to czas egzemplifikacji indywidualnych predyspozycji studenta. Podpowiedzi skłaniające Go do wykorzystywania własnego temperamentu i umiejętności w mozolnym procesie odczytywania i obrazowania świata którego doświadcza.
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Współprowadząca:
mgr Ewelina Ostrowska-Marcinkowska
Nr sali: 210
Charakterystyka:
Celem dydaktycznym przedmiotu jest stopniowe i gruntowne nauczanie studentów pod względem formalno-warsztatowym oraz intelektualnym do uprawiania samodzielnej twórczości. Rozwijanie w nich ogólnej świadomości artystycznej, uczenie poprawnego formułowania i stosowania wypowiedzi plastycznej poprzez posługiwanie się właściwymi środkami wyrazu. Podkreślanie również faktu, iż formalna strona utworu rysunkowego powinna pełnić podstawową rolę konstytuowania głównych sensów i znaczeń w ogólnej świadomości artystycznej. Innym niemniej istotnym celem jest uświadomienie studentom podstawowej roli rysunku w relacjach z innymi dyscyplinami sztuki, jak również skłonienie ich do twórczego wykorzystania tej wiedzy w budowaniu artefaktów oscylujących na pograniczu różnych (często skrajnych) dyscyplin sztuki.
Treść programu pracowni stanowi odpowiednio dobrany i opracowany zestaw ćwiczeń powstały w oparciu o naturę. Przewodnim tematem zajęć, a także nieocenionym punktem wyjścia do dalszych poszukiwań twórczych jest studium modela we wnętrzu oraz studium martwej natury. Ćwiczenia mają za zadanie rozwijać świadomość wzrokową i wrażliwość plastyczną studentów, generować w nich umiejętność kreacji takiej wypowiedzi plastycznej, która przeniknie różnorodne dziedziny sztuk.
Studenci poprzez wnikliwą obserwację zastanej sytuacji (model w odpowiednim ustawieniu), analizę zjawiska (światło, cień), zastosowanie poprawnych proporcji, anatomii modela mają za zadanie zbudować, wykreować własny nowy obraz rzeczywistości na płaszczyźnie. Rzeczywistości opartej na względności zjawisk zarówno tych percypowanych jaki i tych odbieranych intuicyjnie. Obraz ten nie tyle ma klasyfikować się w obszarze poszukiwań estetycznych czy mimetycznych, co raczej ma być nośnikiem nowych znaczeń. Nieodzownym spoiwem tak powstałego artefaktu miałby być indywidualny, często emocjonalny stosunek do zaistniałego zjawiska poparty siłą wyobraźni.
Program pracowni jest zróżnicowany i elastyczny, obejmuje zasób ćwiczeń o różnym stopniu trudności formalnej i technologicznej. Jest dostosowany do indywidualnych predyspozycji studentów, jak również odwołuje się do ich świadomości plastycznej na poszczególnych latach studiów. Ćwiczenia na I i II roku mają charakter propedeutyczny. Uczą przede wszystkim prawidłowej budowy formalnej utworu (podstaw kompozycji na płaszczyźnie), odpowiedniego rozplanowania skali modela w formacie papieru, proporcji i prawidłowej budowy anatomicznej człowieka, funkcji i właściwości poszczególnych środków wyrazu plastycznego takich jak linia, plama walorowa, faktura, a w konsekwencji umiejętności ich wykorzystywania dla uzyskania zamierzonego efektu wynikającego z percepcji, jak również z intuicyjnej obserwacji zjawiska. Poszczególne ćwiczenia uczą również tego iż rysunek należy traktować całościowo, a części składowe obrazu należy podporządkowywać całości kompozycji.
Niezmiernie ważne dla dydaktyki są również ćwiczenia o charakterze technologicznym (dostępne dla studentów wszystkich lat studiów), służą zapoznaniu się z różnymi technikami rysunkowymi, a także tymi z pogranicza rysunku i malarstwa oraz rysunku i grafiki. Niektóre z tych ćwiczeń mają charakter eksperymentu technologicznego zaczerpniętego wprost z autorskich doświadczeń i poszukiwań prowadzącego, jak również podejrzanych w warsztatach innych twórców dawnych i współczesnych, także pracujących w obszarze ilustracji. Zasadniczą częścią dydaktyki jest korekta indywidualna. Dostosowana jest do temperamentu artystycznego, aktualnej kondycji twórczej, wrażliwości, czy też predyspozycji studenta. Odbywa się przez cały czas trwania ćwiczenia.
Kilka razy do roku zajęcia z rysunku odbywają się poza obszarem uczelnianej pracowni. Są to zazwyczaj miejsca w plenerze , poza miastem lub w mieście, jak również w instytucjach kultury, takich jak muzea, galerie. Raz do roku w ramach zajęć (w ramach programu i kultywowania idei „mistrz-uczeń”) studenci mają okazję spotkać się w pracowni lub poza nią z interesującymi ludźmi, pedagogami, twórcami w celu poszerzenia swojej wiedzy o rysunku i sztuce w ogóle.
Każdy dzień ćwiczeń w pracowni poprzedza 30-45 minutowa sesja szybkiego szkicowania z natury (model w ruchu, szkice kilku minutowe). Każdorazowo student przed przystąpieniem do studium modela we wnętrzu wykonuje indywidualnie kilka szkiców koncepcyjnych, kompozycyjnych, dzięki którym jest w stanie później odpowiednio rozplanować skalę modela na płaszczyźnie papieru jak również przewidzieć właściwe jego proporcje. Program zawiera również dodatkowe ćwiczenia domowe oraz szkice. Co semestr odbywa się otwarty, publiczny przegląd prac studentów wszystkich lat. Przewidywany czas na wykonanie jednego ćwiczenia w pracowni wynosi od 12-16 godzin.
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Współprowadzący:
dr Mirosław Koprowski
Nr sali: 73
Charakterystyka:
Program pracowni jest elastyczny, dostosowany do świadomości plastycznej studentów poszczególnych lat, kierunków oraz indywidualnych predyspozycji każdej osoby. Ćwiczenia dla I i II roku mają charakter propedeutyczny tj. wprowadzający w techniki rysunkowe, rozwijający umiejętność świadomej obserwacji rzeczywistości, zdolność komponowania obrazu na płaszczyźnie. Oparte są one o studium modela z natury. Na II roku wprowadzane są ćwiczenia bazujące na wyobraźni. Studenci IV i V roku zachęcani są do wychodzenia poza schemat rysunku na papierze, eksperymentowania z innymi mediami. Pracownia Form Rysunkowych nie narzuca określonej formy obrazowania, kładzie jednak nacisk na konieczność wypracowania w ciągu pierwszych lat studiowania wysokiego poziomu umiejętności warsztatowych, będących podstawą wolności twórczej przyszłego artysty.
Dr Katarzyna Miller
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Współprowadzący:
mgr Kacper Zaorski-Sikora
Nr sali: 272
Charakterystyka:
Głównym i najważniejszym celem Pracowni Rysunku Użytkowego jest przekazanie maximum wiedzy i nabycie przez studentów umiejętności rysunkowych odpowiednio do ich specjalizacji i zgłaszanych potrzeb. Niezbędnym i oczywistym punktem zajęć stacjonarnych jest studium modela, nauka anatomii, obserwacji zjawiska przestrzeni (w tym perspektywy) i światłocienia. Student ma okazję zapoznać się z wachlarzem możliwości, który prezentują różne techniki rysunkowe, wreszcie – zderzyć z wymaganiami, na które mogą natknąć się później, podczas samodzielnej drogi zawodowej.
W pracowni stykają się adepci różnych Wydziałów oraz Instytutów, dla których w większości nauka rysunku zakończy się najpóźniej po dwóch latach. Czas na rzetelną naukę rysunku akademickiego i opanowanie warsztatu jest więc bardzo krótki. Dlatego znacznie szybciej należy dostrzegać indywidualne predyspozycje i prowadzić studentów w kierunku samodzielnej kreacji artystycznej, bądź konkretnych umiejętności w rysunku użytkowym.
Gdy szkicuję program nowej pracowni podczas szczególnie trudnego okresu pandemii, częściowo w zdalnym trybie nauczania, staram się być elastyczny, adekwatnie do szybko zmieniającej się sytuacji. Rzeczywistość wymusza, by działać sprawnie: obserwować, notować, kreować. Studium modela w pracowni poprzedzają szybkie szkice, lecz pracujący w domu nie mają modela… Przygotowywany zestaw ćwiczeń ma za zadanie zapoznać z różnymi narzędziami, technikami, a także tematami. Jak sugeruje nazwa pracowni, równie ważna jest znajomość rysunku perspektywicznego, studium martwej natury, rzuty przedmiotów, autoportret, karykatura, rysunek satyryczny, koncepcyjny, architektoniczny, rysunek pejzażu, storyboard, ilustracja, komiks... Coraz większą popularność wśród rysowników zdobywają techniki cyfrowe, które mogą być uzupełnieniem, bądź alternatywą dla tradycyjnych zajęć stacjonarnych w okresie przymusowej pracy w domu.
Rysując zmierzamy drogą barwnej ascezy, choć czasem trudno jest uniknąć barw w rysunku. Chodzi mi raczej o pozbycie się przypadkowego „gadulstwa kolorem”, gdy jest on niepotrzebny. Kolor nie może tuszować ubytków warsztatowych. Kluczowym zadaniem, jak mi się wydaje, jest operowanie przede wszystkim linią, czy też stosując się do słów W. Kandinsky’ego: punktem, linią i płaszczyzną. Ponadto rysunek (nawet nie mając do dyspozycji barwy) posiada szereg odpowiedników formy muzycznej. Tak dochodząc do słowa ”forma” jesteśmy u progu myślenia abstrakcyjnego i bezprzedmiotowej kreacji…
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Współprowadząca:
dr Aleksandra Hoffer
Nr sali: 265
Charakterystyka:
Program Pracowni Rysunku zakłada przekazanie studentom określonego zasobu wiedzy i doświadczenia stymulujących przygotowanie ich do samodzielnej pracy twórczej. W związku z tym szczególną uwagę zwraca się na stopniowe i ciągłe wprowadzanie studentów w problematykę artystyczną, na rozwój i kształcenie ich świadomości artystycznej i wrażliwości plastycznej, na umiejętność samodzielnego stawiania sobie i definiowania problemu artystycznego oraz na uświadomieniu studentom poznawczego charakteru procesu twórczego. Czyni się starania by naprowadzić studentów do podejmowania rozwiązań ambitnych mających charakter indywidualnych decyzji artystycznych. Ważną rolę pełni rozwijanie samokrytycyzmu i wyrobienie u studentów samodzielnej oceny wyników, jak również wyrobienie w nich nawyku stałego poszerzania wiedzy fachowej oraz pielęgnowania w sobie potrzeby ciągłych poszukiwań twórczych.
Podstawą studiów w Pracowni Rysunku jest studium z natury. Uczy skupienia, dostrzegania w naturze układów i zależności będących podstawą wszelkich działań plastycznych. Pogłębianie walorów studium, jakościowe ulepszanie jego przeprowadzania jest niezbędnym warunkiem w pracy. W oparciu o martwą naturę, akt, pejzaż, zbudowana jest większość ćwiczeń.
Problematyka będąca przedmiotem zajęć na pierwszych latach studiów jest poświęcona nie tylko zdobyciu umiejętności manualnych ale również opanowaniu podstawowych elementów języka plastycznego właściwego rysunkowi takich jak: proporcje, skala, wielkość, kształt, skala walorowa, bryła, kompozycja, organizacja powierzchni rysunku, rytm, statyka – dynamika. Dalsze lata studiów w pracowni poświęcone są pogłębianiu problematyki warsztatowej i formalnej oraz dalszemu budowaniu środków ekspresji rysunkowej czyli: stosowaniu zasad kompozycji w celu uzyskania czytelnej budowy rysunku, odróżniania wrażeń od wiedzy o obserwowanym świecie (czyli świata przedmiotów od świata stosunków i działań). Dalszemu pogłębianiu powinny ulegać znaczenia podstawowych elementów formy rysunku: światłocień i kontrasty światłocieniowe, formy przestrzenne i formy akcentujące płaszczyznę rysunku, rytm jako element organizujący, hierarchia elementów, synteza. Zajęcia prowadzone są metodą ćwiczeń praktycznych. Podstawową formę pracy ze studentami jest korekta. Podstawą korekty jest odwołanie się studenta do problemów nasuwających mu się w trakcie pracy: problemów budowy rysunku, mechaniki postrzegania, porządkowania obserwacji natury i problemów interpretacji. Program studiów w Pracowni Rysunku jest uzależniony od talentu studenta, Jego możliwości rozwoju artystycznego. Korekta jest za każdym razem indywidualna, a uwagi dotyczą oczywistych błędów, usuwają niejasności w budowie rysunku oraz błędy technologiczne. Stosuje się metodę dydaktyczną nie będącą określoną konwencją i nie przyznającą priorytetu żadnemu systemowi ale metodę elastyczną otwartą na różne idee i teorie. Zmierza się do zbudowania indywidualnych przekonań artystycznych studentów. Każdy wytknięty błąd jest uzasadniany odwołaniem się albo do obserwacji natury albo do podstawowych zasad kompozycji tj. czytelności budowy rysunku. Pomocniczymi metodami dydaktycznymi są wewnętrzne pokazy Pracowni i omawianie rezultatów pracy. Ważną rolę mogą spełnić organizowane przez Pracownię lub Katedrę wystawy publiczne lub udział w studenckich imprezach artystycznych, konkursach, festiwalach itp.
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Współprowadząca:
dr Katarzyna Gołębiowska
Nr sali: 267
Charakterystyka:
Pracownia konceptu rysunkowego jest miejscem, gdzie odbywa się proces myślenia, kreowania i nadawania sensu pracy twórczej. Jest to czas i przestrzeń do stawiania pytań, do podjęcia pierwszych prób indywidualnych wypowiedzi artystycznych, laboratorium możliwości. Ćwiczenia dla I i II roku mają charakter wprowadzający, od tradycyjnych ćwiczeń akademickich, opartych na studium poprzez obserwację natury uczą m.in. podstaw kompozycji na płaszczyźnie, poznawania właściwości linii, plamy walorowej, faktury, kształtują umiejętność wykorzystywania różnych środków wyrazu dla uzyskania zamierzonego efektu. Na pierwszym i drugim roku ważną rolę odgrywają ćwiczenia warsztatowe mające na celu poznawanie różnych technik rysunkowych. Każde zajęcia rozpoczynają się treningiem-godzinne sesje szybkich szkiców z natury (modela w ruchu), mające także na celu usprawnienie obserwacji prawidłowych proporcji i budowy ciała ludzkiego, są to ćwiczenia niezbędne w dalszej pracy artysty, projektanta, kreatora, twórcy. Świadomość formy, kompozycji, złotego podziału, właściwych proporcji, stylu, w dobie nieustannie dokonującej się redefinicji pojęcia obrazu, towarzyszy zawsze aktualne pytanie-ważne zwłaszcza na Akademii Sztuk Pięknych-o wartość artystyczną dzieła i sens tworzenia sztuki.
Współprowadząca:
mgr Eryka Jura
Typ studiów:
stacjonarne jednolite studia magisterskie
stacjonarne I stopnia
stacjonarne II stopnia
Nr sali:
267
267A
Charakterystyka:
Nazwa pracowni – od studium do eksperymentu – określa dwa bieguny, pomiędzy którymi znajdujemy przestrzeń dla procesu twórczego.
Biegun pierwszy – studium – obejmuje kształcenie postrzegania i umiejętności oddania złożonej rzeczywistości przy użyciu dostępnych, tradycyjnych mediów i podłoży rysunkowych, na płaszczyźnie. Zakłada wnikliwą analizę odbieranego zmysłowo świata materi i badanie jejgo właściwości, uświadamianie sobie natury rzeczy w celu budowania i przekstałcania form. „Czego nie narysowałeś, nie widziałeś” (J.W. Goethe, „Podróż włoska”) Służy też uzyskaniu biegłości warsztatowej, która prowadzi do twóczej autonomii.
Biegun drugi – eksperyment – stanowi obszar poszukiwań, przenikań, przekraczania granic dyscyplin. Jest to eksploracja właściwości rozmaitych mediów i technik. Dotyczy też sposobów artystycznej interpretacji form i treści w obszarze szeroko pojetego obrazu. To RYSYUNEK najszerzej rozumiany – również przestrzenny, mobilny, multimedialny, performtywny, instalacja rysunkowa, wszelkie działania wykorzystujące nowe media.
Droga dydaktyczna Pracowni przebiega od pierwszego bieguna, jako części wyjściowej, podstawowej – do bieguna drugiego, przy czym eksperyment może tu być definiowany bardzo różnie – w kontekście praktyki dzisiejszych czasów może być nim również świadome pozostanie przy klasycznym rozumieniu rysunku.