Galeria OdNowa
ŚCIANA. Wystawa malarstwa Katarzyny Miller
- Details
Malarstwo jako przestrzeń, w której zaciera się granica między procesem twórczym a doświadczaniem życia, a obraz pozostaje formą otwartą, gotową na kolejne przekształcenia. To punkt wyjścia do odczytania wystawy „Ściana” dr Katarzyny Miller, której wernisaż odbędzie się 19 listopada 2026 r. o godz. 12.00 w Galerii OdNowa.
„Obraz malarski postrzegam przede wszystkim jako proces twórczy – wciąż niedokończony i otwarty. Swoje prace buduję z wielu elementów – pojedynczych, zwykle abstrakcyjnych form, które zestawione ze sobą tworzą nową rzeczywistość plastyczną.
Maluję na starych obrazach, które stają się podobraziami dla nowych. Ustawiam je obok siebie, pod ścianą w pracowni. Zestawiam, przestawiam, szukam nowych «połączeń». Wykorzystuję starą tkankę do budowania nowych znaczeń.
Inspiruje mnie pejzaż, z którym stykam się na co dzień. Choć nie tworzę z natury, moją wyobraźnię zamieszkują widoki łódzkich podwórek – zardzewiałe elementy znajdowane na śmietnikach, metalowe kontenery, nadpalone deski o niebanalnej fakturze i kolorze, zaś struktury powstałe w wyniku zdzierania z płócien grubych warstw starej farby przywołują skojarzenia z łuszczącymi się ścianami kamienicy, w której mieszkam.
Tytułowa «ściana» to zarówno ściana obrazów w pracowni, interesująca plastycznie forma wizualna – fasada starego domu, jak i ściana w znaczeniu mentalnym i duchowym – ta, przed którą co jakiś czas staje każdy człowiek”.
dr Katarzyna Miller
„Wszystko to, co pojawia się pomiędzy zamiarem a jego spełnieniem, pomiędzy wyobrażeniem a materialnym kształtem, pomiędzy potrzebą wypowiedzi a niemożnością znalezienia właściwego języka jest ŚCIANĄ.
Tak. Są takie momenty w życiu, kiedy człowiek staje przed tak zwaną ścianą, ścianą ze słów, ścianą w relacjach, w ludzkiej niemocy. Ściany te nie są jednak wyłącznie granicami do przesunięcia, przeszkodami do pokonania czy surowymi, nieustępliwymi murami, które stają na drodze życia.
Spotkanie ze ścianą nie musi oznaczać sytuacji bez wyjścia. Ściany potrafią być również niezwykle inspirujące i otwierające, mogą być szansą, wyzwaniem, mogą stać się początkiem nowego. Ściana zmusza do zatrzymania, uważności, poszukania innej perspektywy spojrzenia. A kiedy owe ściany zostają oswojone, zaczynają fascynować, przyciągają, intrygują… Zarówno te wprost namacalne napotkane w rzeczywistości, jak i te, które odczuwamy…
Niezmiernie trafny i wymowny tytuł wystawy malarstwa Katarzyny Miller zamyka w sobie tajemnicę wielowarstwowego charakteru zmagań twórczych artystki. Zmusza do głębszej refleksji. W pierwszej kolejności jawi się jako obraz doświadczeń czysto wizualnych przeniesionych z ogromnym kunsztem przez artystkę na płótno malarskie, doświadczeń przywołujących na myśl piękno, bogactwo strukturalne i barwne wiekowych murów, ścian miasta, w którym żyje na co dzień, a które nieustannie obserwowane inspirują. Niezwykle wrażliwy wzrok malarki zatrzymuje się z czułością na ich powierzchniach, śladach czasu, przypadkowych zestawieniach barw, naturalnej erozji, pęknięciach i odpryskach, dostrzegając w nich niezwykły potencjał plastyczny. To, co dla innych bywa jedynie śladem zużycia, rozpadu czy przemijania, dla niej staje się ekscytującym początkiem prawdziwego malarstwa.
Ściana w twórczości Katarzyny Miller wykracza jednak daleko poza tylko inspiracje wizualne. Ma również wymiar głęboko symboliczny, związany z bogatym życiem wewnętrznym malarki. W twórczości artystki ścianą bywa również samo malarstwo. Bo malarstwo jest jej życiem! Nieustanne zmaganie się z jego materią, pytanie o granice, możliwości i sens. Ścianą bywa każdy obraz, każde płótno, przed którymi staje. Dzień po dniu.
Twórczość malarki to coś znacznie więcej niż tylko budowanie poprawnych i atrakcyjnych wizualnie kompozycji. Jej obrazy to kontemplacja, miejsce spotkania z własnym wnętrzem, z emocjami, odczuciami, ale również przestrzeń zmagania się z kunsztem malarskim. Powołane do istnienia utwory plastyczne funkcjonują na własnych prawach, są wielowarstwowymi pod względem formalnym i treściowym utworami plastycznymi, które można dotykać i wizualnie smakować. Smakują kolorem, przyciągają niezwykle bogatą materią, strukturą, wciągają w głąb tylko pozornie płaskiej powierzchni. To nie tylko warstwy farb w pojedynczych utworach, ale również kompozycje wielu takich obrazów zestawianych ze sobą, poukładanych niczym kurtyny, które zaczynają tworzyć przestrzenie przypominające architektoniczne struktury – swoiste malarskie instalacje. Pojedynczy obraz przestaje być autonomicznym utworem w kolekcji, lecz staje się elementem większej całości, zaś całość „wieloobrazem”, jakby wielogłosem i przestrzenią, w której materia prowadzi własną opowieść, a proces twórczy jest drogą poznania i komunikowania uniwersum piękna natury.
Artystka budując malarską materię swoich obrazów wykorzystuje wszystko to, co naturalne, organiczne, oraz to, co wpisuje się w szeroko rozumiany warsztat i proces twórczy. Bawełniane nici, drewno, celulozowe chusteczki, które przybierają kształty kamieni, niekiedy zwiniętych embrionalnie ludzkich ciał, taśma malarska, która nieoczekiwanie staje się różą, niemal nie do odróżnienia obok tych prawdziwych zaschniętych, kruchych jak wspomnienia.
Każdy z tych elementów niesie własną historię, ale dopiero w spotkaniu z innymi tworzy wielowarstwową uniwersalną opowieść. Przepływ myśli i materii staje się nierozłączny, tak jak same utwory i proces twórczy. Pod palcami artystki kształtują się formy, które nie tylko opowiadają o niej samej, ale dotykają również doświadczenia uniwersum ludzkiego istnienia, jego piękna, ograniczeń, tęsknot, lęków i pragnień. Materia tu nie jest jedynie tworzywem, staje się nośnikiem emocji, śladem przeżycia, zapisem wewnętrznego ruchu.
Po spotkaniu z artystką i jej twórczością ściany przestają być surowymi, zamkniętymi powierzchniami. Zmieniają swoją naturę. Stają się piękne, pełne koloru, przestrzenne, nasycone przeżyciem. Otwierają się na nowe znaczenia. Jakby chciały powiedzieć:
«NIE JESTEŚMY JUŻ ŚCIANAMI. JESTEŚMY DROGĄ, JESTEŚMY OGRODAMI, DOMEM».
Bo ściana nie znika. Nie zostaje zburzona ani unieważniona. Zmienia jedynie swoją naturę. Z przeszkody staje się przestrzenią, z granicy – doświadczeniem, z powierzchni – malarskim światem".
dr Marzena Łukaszuk
Katarzyna Miller – ur. w 1978 w Łodzi. Artystka wizualna związana z łódzką Akademią Sztuk Pięknych. W latach 1998 – 2004 studiowała na Wydziale Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi. Dyplom (nagroda główna za najlepszy dyplom w dziedzinie sztuk pięknych w konkursie dla najlepszych dyplomów ASP w Łodzi rocznik 2004) obroniła w pracowni malarstwa pod kierunkiem prof. Ryszarda Hungera, aneks do dyplomu w pracowni rysunku prof. Jacka Nowotarskiego. W latach 2006 – 2015 asystentka prof. Witolda Kalińskiego w Pracowni Rysunku I na Wydziale Grafiki i Malarstwa. Obecnie prowadzi Pracownię Form Rysunkowych w Instytucie Malarstwa i Rysunku. Tworzy w dziedzinie malarstwa. W swoich realizacjach przekracza granice tradycyjnie pojmowanego dzieła na płótnie w kierunku działań przestrzennych i interdyscyplinarnych. Jej prace znajdują się w Kolekcji Młodego Malarstwa Polskiego Muzeum Narodowego w Gdańsku złożonej z prac 109 wybitnych malarzy młodego pokolenia debiutujących po 2000 roku.
Więcej informacji o artystce:
Kuratorki wystawy: dr Katarzyna Miller, dr Marzena Łukaszuk
Autorka identyfikacji wizualnej wystawy: Matylda Jaszczak
ŚCIANA. Wystawa malarstwa Katarzyny Miller
Galeria OdNowa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi
ul. Wojska Polskiego 121
budynek główny ASP, II p., pawilon E, s. 261
Wernisaż wystawy: 19 listopada 2026 r., godz. 12.00
Czas trwania wystawy: 19.11-31.12.2026 r.